Participatie is werken aan vertrouwen
De gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest, kiezers hebben hun stem kunnen uitbrengen. Voorlopig zijn er geen verkiezingen meer, maar dat betekent niet dat onze democratie in de slaapstand kan gaan. Werken aan onze democratie moeten we namelijk iedere dag doen. Niet alleen als politici, ook als kiezers.
Voor de provincie is het een uitdaging om inwoners te betrekken bij het maken van beleid en het uitvoeren van haar taken. Een hulpmiddel daarbij is participatie. Dit gaat over de manier waarop we organiseren dat mensen kunnen meedoen, meedenken en meebeslissen. Kennis en betrokkenheid uit de samenleving helpen bij het maken van afwegingen om tot goede besluiten te komen. Om dit goed te organiseren is er recent door Provinciale Staten een participatieverordening vastgesteld.
Wat de ChristenUnie betreft gaat participatie over relatie. De relatie met inwoners, om zo onze democratie te versterken. Werk maken van de interactie met inwoners én van hun vertrouwen in de overheid. De overheid is van en voor de mensen, dienstbaar. Participatie is het instrument om wensen en verlangens op elkaar af te stemmen.
Een voorwaarde is dan wel dat de regels waarmee we dat organiseren een beetje flexibel zijn en goed kunnen inspelen op ontwikkelingen die vaak onvoorzien zijn. Daar ligt een valkuil: we willen alles graag dichtregelen en juridisch vangen. Dat schuurt met de aard van participatie, of staat daar misschien soms zelfs haaks op. Ja, een democratische rechtsstaat moet kaders geven die helder en eerlijk zijn. Maar participatie vraagt ook om de ruimte om mee te bewegen.
Juist op dit punt was de ChristenUnie enthousiast over de verordening. Deze was mooi open geformuleerd en er vooral op gericht om dingen mogelijk te maken. Participatie vraagt erom dat we kunnen meebewegen, ruimte maken en ruimte durven geven. En dat laatste is direct ook een mooie opdracht aan ons als Provinciale Staten.
